سيأتى بيانها : ضمير در « بيانها » به « طرق » برمىگردد . اى انّه من حكم العقل هذا : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و مشار اليه « هذا » حكم عقل يعنى حكم عقل به ملازمه مىباشد . قد حكم بذلك : ضمير در « حكم » به شارع برگشته و مشار اليه « ذلك » حكم عقل به حسن و قبح فلان عمل مىباشد . و مرجع ذلك . . . هل هو حجّة أو لا ؟ : مشار اليه « ذلك » استكشاف حكم شارع برابر حكم عقل يا عدم استكشاف بوده و ضمير « هو » به حكم عقل برمىگردد . و هذا البحث . . . انّما يذكر : ضمير نايب فاعلى در « يذكر » به « هذا البحث » يعنى بحث از حجّيّت حكم عقل برمىگردد . و ليس هنا موقعه : مشار اليه « هنا » مقصد دوّم بوده و ضمير در « موقعه » به بحث از حجّيّت حكم عقل برمىگردد . و اذا حصل كيف يكون حجّة : ضمير در « حصل » و « يكون » به قطع به حكم شرعى برمىگردد . 2 - انّه هل للعقل : يعنى « المسألة الثّانية انّه هل للعقل الخ » ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد . او يلزم فعله او تركه : ضمير در « فعله » و « تركه » به « هذا الشّيء » برمىگردد . بعد ادراكه لحسن الافعال او لزومها : ضمير در « ادراكه » به عقل و در « لزومها » كه عطف به « حسن الافعال » بوده به افعال برمىگردد . او لزوم تركها فى انفسها : ضمير در « تركها » و « انفسها » به اشياء برگشته و كلمهء « لزوم » عطف به « قبح الاشياء » بوده و مقصود از « فى انفسها » با قطع نظر از حكم شرع مىباشد . هل يدرك مع ذلك انّها كذلك الخ : ضمير در « يدرك » به عقل و در « انّها » به افعال برگشته و مشار اليه « ذلك » درك حسن و قبح افعال و مشار اليه « كذلك » نيكو و زشت بودن مىباشد .